Worldviewer

I was thinking..

2011-11-07T05:59:00.001-08:00

What am I doing? What is it that is going on when I'm thinking? If a thought is an idea or experience of the environment, when does it start? How does thinking begins? Some say, like a fellow philosopher, Donald Davidson, that animals do not think. But do they have feelings? Pets make a gloomy sound when a loved one leaves. As must all mammals grow some form of affection for their infants as to have the need to take care of them. That, I would say, involves feelings. So then what is our advantage? What is it that separates us, humans, from other animals? We have the privilege of communicating our expressed feelings through language and therefor identify them with each other. With language we form and develop them through generations and time. But was our primary thinking just waves of stormy feelings flowing through our minds unable to escape to a "civilized" understanding? Do animals think with their heart like we all desperately wish to have the courage to do? I was just thinking..

Today

2011-11-06T15:27:00.000-08:00

Today is now, tomorrow never.

Falling in love with my own emotions

2010-06-29T14:29:00.000-07:00

I just arrived from a two weeks trip with my sister in Holland and Belgium and I haven´t slept for 31 hour. I feel tired and I feel sad. I feel happy and I feel glad. Everything at the same time. In a way this trip seems like a typical holiday to enjoy ones time off and meet old friends but in a way this was so much more for me. I feel like I´ve grown. Emotionally. In every possible way. I learned that feelings are so importand in life and they are what makes this all worth while. Being able to love and care about people, places and moments. Getting a physical closeness from a man without it having to be sexual. Only giving energy to each other is something that intrigues me in a whole other level. I´m starting to sense and understand in a new way. An interesting way. I love how life keeps surprising you, you evolve with it in its constant change of blow.

I´m in love with life and my emotions.

done.

2010-05-04T17:23:00.001-07:00

I´ve suddenly finsished one year at the university which I started out of more spontaneity than anything in my intire life. It feels good. After hard work I can do anything, nothing is expected of me. To celebrate the end of my exams, I didn´t get hammered, I played monopoly and cleaned my room. O my has that room not been cleaned for an embarrasingly long time.
Now I will devote my time to reading, writing, painting, working (on the side) and best of all; traveling. I will be going somewhere this summer, a part from enjoying the Icelandic summer I will travel abroad, of course, how could I not?

Relief. Enjoy. Live.

Plógurinn

2009-12-03T12:52:00.000-08:00

það er enginn djöfull til nema í manninum, það er ekkert helvíti til nema vond samviska

-Þórbergur Þórðarson

Við erum breysk og við erum mannleg. Með því að tala er hægt að komast að helvíti mörgu. Við tölum mikið en komumst aldrei að neinu.

við förum ekki nógu oft í plóginn

FREEDOM

2009-12-03T12:51:00.001-08:00

Frelsi
Lokun
Bjartsýni

Allt í einu, allt í senn.

Ást á frelsinu.

Mig kitlar í fingurna.

Losun hugmynda, laus úr varðhaldi neikvæðra tilfinninga

dreams slide into your everyday life

2009-11-13T03:13:00.000-08:00

After going ridiculously late to sleep because of a silly movie and then an awful sleep where I was constantly waking up, I came back to reality on the wrong side. The last bit of my dream I remember before I was woken up, everything was falling apart. I couldn´t do anything right and I took to grumpiness with my from the sleepworld into the concious one. I started focusing only on the bad things that normally are so small that if I had woken up on the right side of myself I wouldn´t even notice them. I really do not know why I´m writing this. Possibly to get rid off my annoyance towards life and this gray, cold, depressing, autumn morning.
Just the fact that I had the idea, and for a glimpse of a second, I wondered if I should go back to sleep, skip school and not go to work. Lie in my bed under the sheets all day and escape reality. Go back to the land of sleeping and see if things aren´t a bit more simple.
Well yes. Just that fact says alot. Since I´m not the type of person to wallow in selfpity about nothing. So before it hits noon, I´m going to move to the other side of myself. The right side. Or the left one, depends how you want to look at it. I will keep studying, do my best, go to class and work tonight!
Life isn´t so bad. It´s actually awesome. Just depends on which side you´re going to pick. I pick the joyfull one.

Surviving on the iceberg

2009-09-23T15:40:00.000-07:00

Coming back to Iceland felt like my head was put into a bucket of icecold water. Sraight from bar-working, late nights and smoking like a chimny into a healthy, homey, hardworking, schoolgirl that always goes to sleep before midnight. My body had to severely recover from this sudden change of lifestyle. Now after almost two weeks I'm finally catching my breath. It feels good to be back at school. My brain and mind is more alert.

Although I do not know how long I will last on this lovely iceberg. I've already found myself looking through some exchange booklets at the university.

But for now this is it. Goddamn those icelandic hills. Biking here is ten times more hard work than in sweet flat Holland.

Back in Europe.

2009-08-05T03:24:00.000-07:00

I know. I am absoloutly the world's worst blogger. But what can I do? The computer and cyber world is not really getting too much of my attention when there's so much to see in a place like South-America. But I'm back now. Back in Amsterdam. I decided to delay my university studies again and follow my heart. So here I am, broke, homeless and unemployd. And the party starts.
But I will reviel a little bit in bigger pieces about the journy in general, because this was one hell of a trip.
Last time I wrote, I was in Rio de Janeiro. So. Like I said a fantastic place, very beautiful and with a lot to offer. We lived like queens in this big appartement, went around like proper tourists and had no problems what so ever. After Rio we went to Sao Paulo. Totally the opposite of Rio. Too big. The city is like a dragon. Getting from onw place to the other takes ages and nothing really cought my attention too much. Although I think that if you have time, money and knowlage of where to go and when. You could probably enjoy staying there. The gap between rich and poor is too big. If you we'd want to eat a proper food and not worry about food poisoning, we'd gone broke after two days. And if you want to go out and feel relatively safe, you'd be broke after the night. So after a few days we decided to head straight out to Buenos Aires. After endless search for a good way to go there we figured we'd take the bus. 36 hours and voila! This vity is really fucking charming. I rally enjoyd it's culture, tango class, lecker stake and delicious red wine. Although there was one black spot in that perfect picture. Our second last day after a lovely stroll in the historic area, La Boca, taking beautiful pictures in the romantic cold. We were walking towards the metro in a not so crowded street, yes I know very stupid. We were followd by two guys who stole my camera and beat Luis in the head so he ended on the ground. We reported it to the police but I don't think they really give a shit about one tourist's camera. The report probably ended in the garbage that same night. But we survived and we were lucky we didn't get hurt. Then after Buenos Aires we visited Rosario. Cute town but very very dead at this time of year. And after we went to Mendoza. Where we stayed in a hostel with free wine. Of course like the owner sayed, very chubby and funny guy, "the first night you go crazy and drink too much and after you don't even want to hear about it" I guess he was right in a way. Mendoza is beautiful and extreamely cold at this time of year. It has a lot of winter sports and activities available but we ended up in the mountains enjoying the natural hot water spa.
From Mendoza we took the bus over the mountains and walked in snow in beginning of july to go to Santago, Chile. We didn't stay there very long, which is a shame because it is a very interesting and beautiful city. Chile has what I've seen the most brilliant sunsets. There we celibrated Luis's birthday with a bottle of champagne and a jacuzzi. Getting tired of the cold we went up north again and celebrated my birthday in a smaller town by the beach, Vina del Mar. Also a very pleasent day. Then we went to La Serena where the frickin' cold greeted us early in the morning. From there we took a small trio to the mountains to this astronomigcal point with a guide and a peak in a telescope to see the stars. Amazing.
After La Serena we wanted to go to one beautiful beach but went too far with the bus so we ended up in a relatively interesting city, Antofagasta. Probably more alive in the summer. Still too cold. So we ran straight to Arica, the northest city in Chile where the warmth finally greeted us. We spent there 3 days. Very charming town.
Then, next destination. Peru. Of course the most memorable saight in Peru is Machu piccu. One of the world's wonders. A bit hard to get there, a bus after a taxi, then a train and finally 6 km walk up the ridicoulusly steep stairs up to the wonder. after one hour of walking and sweating we forgot every thing because it was really like a dream place. So beautiful.
Of course we also visited Lima for a few days and then Troijllho, a very small and boring town with more taxi's than habitants. TAXI TAXI! We were just about to go insane. Also people selling on the street are very agressive. But it's funny to see. I loved to see, more in the countryside, all the women wearing the traditional outfit. They were all the same. Amazing.
When we were done with Peru our time was getting very short. But I was determined to go and see my friend Paola in Colombia. So again in the bus, but this time, we stayed more or less in a bus for 4 days. I have never ever slept so good like in Paola's place when we arrived. And I don't have mention the shower. I felt like I was in heaven.
The days in Bucaramanga, Colombia was definatily one of the high points in the journy. Her family and friends are too welcoming and generous. Their sence of humour is tremendous and they are always in good spirit. The food there is delicious and you can for sure not blame these people for eating alot, it's just too good. I think if I had satyed there longer I would have rolled out of the country. We had good times, paragliding and seeing the amazing canion not far from the city but also worse times as well when we had a car crash on our back. Nobody got hurt but the car was smashed. No way trying to drive that thing afterwards. Our stay in colombia was definatly colorful and when we were leaving to Bogota to catch our flight back to Fortaleza, Paola's mother made everybody almost pee their pants when she stuffed hour bags with cerial boxes and whisky bottles among other things. Like she said, we had a long trip ahead of us and we needed to be prepared. At first we thought she was joking, then realised, she was dead serious. One of the funnier women I've ever met. We did accept some oranges though and cookies and went our way after thanking tham for their hospitality.
And then back to Fortaleza after many hours of flying and changing planes, no straight fly. We took then a bus to the wonderful beach Jericoacoar. There is literally a town ON the beach. Just sandals or nothing. No high heals or any kind of that bullshit. Bikini and kanga. There we drank overloads of caipirinhas and relaxed perfectly before entering again the real world.

So that was that. I really saw and learned alot from this trip.

I want to go back.

There's always another time. Now is time to work. A different kind of adventure.

America du Sul. Obrigado. Gracias.

Rio de janeiro

2009-06-19T08:07:00.000-07:00

Your lovely traveler is now in Rio de Janeiro. I enjoyed Salvador alot. That city is without a doubt the most beautiful of all the bigger cities I´ve seen in Brazil. We stayed in in this silly little hotel just by the beach which was strangely cheaper than all the hostels over there. We celebrated this annual fiesta Sao Joao or something in that area. Live music caipirinhas and cakes on the street and loads of people having a good time the whole weekend. The only thing that was off about this wonderful place was the pushy people on the street. It´s like the people get more agressive the souther you go in Brazil. People literally follow you to wait for you to give them some money.
After Salvador we flyed to Rio de Janeiro. Our flight was at 4:20 in the morning so that night we hardly got any sleep. We arrived in a domestic airport so of course there was no tourist info in sight. So we decided to take the bus to Cobacobana, the most well known beach in the city, and start walking around to find a hostel. Everything was rediculously expensive and we ended up walking for about 3 hours looking for something with all our stuff on the back and resless from a sleepless night. Luckely we ran into one woman who was renting an appartment to tourists for a cheaper price than a room in a hostel. Of course we took the offer and are now staying in a very cozy place just by Ipanema beach. Rio is very beautiful and really too many things to see.

So this is it for now. The city is waiting for me.

On the road

2009-06-11T04:40:00.000-07:00

The adventure has started and there is no day I can possibly say that is boring. After staying in Fortaleza for one week, we finally hit the road into the south. Second place we visited was the amazing paradise beach town, Canoa Quebrada. There we stayed in a very charming hostel which was ownd by a dutch guy. The only thing I can say about this place is that when I was there I had the feeling like everything was perfect. I didn´t need anything more. The grass was greenest on my side. After a few days of heaven we went to Natal, a big city just like Fortaleza. We stayed there only a couple of days, checked out the city, drink some cocktail from a pineapple and then hit the road again. Then we went to Pipa, also a very cute beachtown but slightly bigger and more touristic than Canoa Quebrada. It started out very good, we found a very homey hostel which was ownd by one woman. There we could use the kitchen and of course we took the opperatunity and made a dinner. But.. after the meal I started to be a little bit tired, also Luis so we took a siesta. That siesta lasted me almost 48 hourse with a break of going to the toilet and eating a few peices of fruit. The meat we had gotten that night we made the dinner was supposed to be something else than pork, but apparently it was. So I got fucking food poisoning and had to stay in bed almost the whole time I was there. After that wicked adventure we left again to Joa pessoa. W stayed there one night and went then to Jacuma, to get to Tambaba, a nude beach, which was suggested to us by a friend of the woman in the hostel in Pipa (total lunatic). On the way we met a woman who hooked us up with one room in Jacuma. We are now still here and I´m desperate to leave this room after my big war against the musquietos. The first night they attacked and I was vulnarable. I decided than I would not give in so easy so the next night I taped a t-shirt to cover one whole that lead outside, I oversprayed myself before sleep with a repellent and even slept in a sleeping bag the whole night so they couldn´t get me. I woke up today almost cooked alive I was so warm, but only one bite! I won!
And now we are going to leave this very strange town and heading to Salvador.

First days in Fortaleza

2009-05-27T07:56:00.000-07:00

I´m sitting in a small internet café near my hostel waiting until the rain stops. Of course I forgot to bring the unbrella like an idiot since it has been mostly raining since I came here. There have been some sunny moments however and sunday was absolutely wonderful. I went to this very nice beach with the woman who owns the hostel I´m staying at with her friend with her baby and brother. Drinking beer, eating crabs and drinking coconut water was amazing. I swam in the warm sea and had a fantastic time. On saturday I went out with the woman, her name is Caritas, and her friend. I tasted a rather funky drink, beer and red wine mixed together and then loads of caipirinhas which were to my surprise cheaper than beer. We went to this one night club where I met another friend of hers who is an english techer in a University and asked me to come to his class on tuesday and talk to the students. So yesterday he picked me up and I went with him to class and was a "teacher" for one hour. It was totally awesome. The guy said I am a natural born teacher haha. In between all this I´ve been walking around trying to get by with my limited portugese and everything takes 10 times longer when you cannot talk with the people. For exaple, trying to get a simple phone card to call europe took me 3 days until finally I ran into this friendly guy in the supermarket who luckily for me had lived in New Zealand for a while and he took me all over the place to get me this silly car which worked out in the end and I could finally call Luis. He is coming tonight and I can´t wait!
It has really been so fun to be here and most of the people I meet are very kind and friendly, offering me things and asking nothing in return. But I suppose it´s not going to be the same everywhere. This is a big country andFortaleza is actually small city compared to other ones, even though it has around 2,5 million inhabitants.
This has been a great start and I have all the rest of the continent to explore!

Finally there - BRAZIL

2009-05-23T11:04:00.000-07:00

Well well, lovely people. I´m here at last in S-America. I arrived to Fortaleza last night, without any clue what to expect. And to make it a little bit more exciting I didn´t book a place to sleep and didn´t have any info on the city since I had to leave my lovely south america guide book in Germany when I had my flight to Portugal. It was too heavy to take with me. So I landed and was a bit freaked out to see all those people with medical masks and big posters about the pig flu. But understandable that they do it on the airport, because I haven´t seen anybody wearing that in the city. So I got through and found this tourist info spot and tried to ask for a hostel. The woman didn´t speak a word of english of course so I tried my limited portugese which I had gotten from staying in Portugal for almost 3 weeks. The woman wasn´t very helpful but this random guy who supposedly works in the airport booked a place for me and showed me the taxi. I arrived at the hotel and was totally dead. Today it has been raining like crazy and I´ve been around a bit getting soaking wet. I checked out another hostel that belongs to a woman I found on Couchsurfing and she invited me to lunch and to meet her friends. So later I will meet up with them but in the mean time I´ll recover from my icecold shower, yeah yeah welcome to Brazil.

I have to say, although I only intended to stay in portugal for a few days and ended up staying there for almost 3 weeks I most certanly do not regret it. I had a great time and had the chance to learn a bit of portugese, I swear my portugese is probably better than my dutch. But Luis is still finishing some stuff over there and he will join me next week.

So this is the start and I will tell you all about my ways around this continent.

We'll be coming! We'll be coming! We'll be coming too Braziil!!

2009-05-01T07:40:00.000-07:00

Nuna er timi minn i Amsterdam loksins lidinn undir lok. Eg er buin ad pakka aleigunni ofan i hlussu bakpokann og er tilbuin ad labba af stad. Buin ad skila lyklunum af ibudinni, haett i vinnunni og buin ad kvedja flesta. I kvold er seinasta kvoldid mitt her i thessari frabaeru borg. A morgun rulla eg af stad til Thyskalands med vinkonu minni thar sem vid munum hanga i heimabae hennar fram a sunnudag thegar eg flyg til portugal til ad joina vin minn sem mun fljuga med mer til Brazeliu.
Nu byrjar aevintyrid loksins aftur eftir dagoda bid. Eg er buin ad vera i amsterdam nuna 9 manudi og lidur sma eins og thegar eg kom heim fra Kanada. Ad thvi leyti ad eg hef myndad mer nytt lif i nyju landi og mun nuna yfirgefa thad. Fara i burtu fra ollu og ollum sem eg er farin ad thykja ohemju vaent um. En allt gott tekur enda og eg hef nad ad kveda thessa borg med stael thegar eg thrammadi ut um allar jardir i allan gaerdag og kvold fagnandi Queens day, thjodhatidar degi hollendinga. A thessum degi er borgin oll morandi i trylltum fullum appelsinugulklaeddum rugludollum sem er drullu sama um allt. Folk gerir hluti sem vanalega myndu ekki gerast. Sama med mig. Sennilega var thetta einn besti dagur i mjog langan tima. Eg a eftir ad sakna Amsterdam alveg gifurlega en nun er komid ad sudur ameriku ad njota kolbilada islendingsins sem laetur ekkert stoppa sig.

We'll be coming, we'll be coming, we'll be comiiing down the road!!

Til ykkar sem kvarta vegna bloggleysis.

2009-03-27T08:38:00.000-07:00

Betra seint en aldrei. Eg hef verid ískyggilega léleg ad blogga sídustu mánudi en thad eru ástaedur fyrir thví. Thannig er thad ad ég er ekki ad ferdast og skoda milljón ólíka hluti á hverjum degi, heldur lifi ég rútínu lífi sem heldur ódum áfram. Thannig séd er ekki neitt svakalegt ad frétta nema ad ég vinn enn á pub-num Players og líkar vel. Frá áramótum hef ég verid ad vinna eins og skeppna til ad safna fyrir áframhaldandi aevintýri. Naesta stopp er S-Ameríka og ég mun kaupa mér flugmida í naestu viku. Eg verd farin hédan í seinasta lagi í lok apríl. Til gamans má geta ad ég hef lokkad fyrverandi ástmann minn í ad fljóta med og vid aetlum ad spekka thessa framandi heimsálfu í sameiningu. Heppilega vill til ad hann er portúgalskur og talar fluent spaensku, thannig ad ég mun ekki vera eins og týnd mús í ruglinu til ad byrja med. En ég hef aldrei almennilega ferdast svona med annarri manneskju svo hver veit, kannski verdum vid grútleid á hvort odru eftir e-h tíma og forum hvor sína leid. Ég finn ad ég er búin med Amsterdam en á samt eftir ad sakna reynslu minnar hér stórkostlega. Ad vissu leiti hef ég ekki drifid mig jafn mikid ad safna pening eins og ég aetladi mér heldur komid mér mjog vel fyrir og notid veru minnar hér í botn.

Á mánudaginn kemur mútta í heimsókn ádur en hún skondrar til íslands í frí og ég get satt ad segja ekki bedid. Thad verdur awesome ad sýna henni líf mitt og umhverfi sem ég hef myndad mér hér á thessum seinustu 8 mánudum.

Ég reyni ad láta heyra ogn oftar í mér hédan í frá en lofa engu.

P.s. Skotarnir bidja ad heilsa.

Gledileg Jol!

2008-12-26T09:57:00.000-08:00

Gledileg jol ljufu eyjaskeggjar! Eg er nuna aftur komin til Amsterdam eftir stutta heimsokn a klakan. Helt min litlu jol og hlod Islands rafhloduna mina. Eftir ad eg kom aftur til baka fannst mer sannarlega eins og jolin vaeru buin. En eg for tho i jolabod til fyrrverandi asmanns mins og skiptist a gjofum vid hann og fjolskyldu hans. Pakkaflodid hja theim var alveg med olikindum, seinustu pakkarnir voru opnir rett fyrir 3 um nottina.
En nuna byrjar heljarinnar busy-time i vinnunni og eg er alveg ordin staurblonk eftir jolathvadrid og lifi nu a thjorfenu minu fram ad naestu utborgun. Eg er samt alveg skuggalega god eftir aedislega heimsokn heim tjaist ekki baun af heimthra.
Verd liklegast ad vinna fram a rauda nott a gamlarskvold og hlakka eiginlega bara til, hef aldrei unnid a thessum tima adur og eg held thad verdi svolitid frodlegt. En eftir aramot fer virkilegur sparnadur i gang thvi tha mun eg skunda loksins til sudur ameriku med vorinu.
Eg oska ykkur ollum gledilegra jola og farsaeldar a nyju ari! Sjaumst aftur vonandi adur en langt um lidur!

Enn á lífi og lifi vel

2008-11-24T07:13:00.000-08:00

Mér finnst alveg nett skuggalegt hvad ég thjáist ekki af heimthrá. Ég er núna búin ad vera í burtu í taepa 9 mánudi. Thegar ég kom fyrst til Amsterdam thá fann ég strax til einhverrar einkennilegrar heima tilfinningu. Samt er ég ekki alveg viss hvad thad er, hvort thad sé borgin sem slík eda tilfinningin af komandi ómetanlegum mómentum med fallegu fólki. Thad hafa ýmsar breytingar átt sér stad í lífi mínu undanfarid og mest allt til hins betra. Nina flutti hingad fyrir einum og hálfum mánudi og heppilega naeldi sér í herbergi í íbúdinni minni. Thad er búid ad vera mikid glens og grin hjá okkur med yndislega thýska blóminu okkar, henni Fleur, sem byr lika med okkur. Sérstaklega thegar fílupúkinn og einmanna noldursekkurinn hann David, hinn herbergisfélagi okkar, fór til bandaríkjanna í thrjár og hálfa viku.
Mikil gledi einnig í nýju vinnunni minni, loksins komin úr skítaholunni Damrak, argentínsku veitingastadurinn sem ég hef unnid á sídan ég kom hingad fyrst. Samstarfsfólkid thar er yndislegt og alltaf eitthvad spaugilegt ad koma upp á. En thetta er bolvud mafía sem er drullusama um starfsfólkid sitt og ég var algjorega komin med upp í kok af thví. En núna er ég farin ad vinna á bar, Players (don't laugh), og fíla mig thar í raemur.
Thad sem ég veit um framhaldid er audvitad ekki neitt. En hugmyndin er ad vera hér fram í naesta ár og halda svo til S-Ameríku med riddaranum mínum.
En núna er ég ad míga í braekurnar minar svo ég aelta ad thjóta í gomlu vinnuna mina og pissa thar thar sem ég á ekki 20 sent til ad borga á bókasafnsklósettinu.

Ord til ykkar

2008-10-26T04:47:00.000-07:00

Ágaetu íslensku vesalingarnir mínir. Langt sídan ég hef látid í mér heyra en líf mitt hefur verid á svo miklum theytingi sídastlidna mánudi ad thad gefst enginn timi fyrir bloggskriftir.
Í fyrsta lagi langar mig ad segja ad ég finn til med ykkur i bolvudu kreppunni. Hun hefur audvitad litil sem engin áhrif á mig persónulega, thénandi mínar sterku evrur, en ég verd samt ad segja ad thad er odruvísi núna en ádur ad segja fólki hvadan ég er. Ég er náttúrulega alltaf af hitta nytt fólk og allir forvitnir um hvadan ég er. Ádur voru menn áhugasamir og jafnvel hissa ad heyra ad ég vaeri frá Íslandi, en núna, annad hvort vorkennir fõlk mér, segist skilja af hverju ég sé hér ad vinna eda jafnvel pirradir og bolva týndum peningum sem thad hefur sett í íslenska banka.
En ég hef thad prýdilegt hér í hollandi og ótrúlegt hvad thad tekur ekki langan tíma ad koma sér vel fyrir á algjorlega ókunnum stad. Ég hef kynnst óendanlega gódu fólki sem mér mun alltaf thykja vaent um og aldrei gleyma.
Ég reyni ad vera ogn reglulegri i skrifum á naestunni, thar sem ég er ekki ad vinna jafn stjarnfraedilega mikid og fyrstu mánudina.

Ást og styrkur til ykkar elsku vinir.

Lífid í Amsterdam

2008-08-24T08:34:00.000-07:00

So far so good. Ég er sannarlega ad fíla mig í Amsterdam. Thad sem ég hef verid ad bauka undanfarid er audvitad vinna frekar mikid, stundum of mikid, ég get verid ansi mikill vinnualki ef ég leifi mér. En ég er núna ad reyna ad draga úr thví, thar sem ég tharf í raun alls ekki ad vinna neitt rosalega til ad lifa gódu lífi hér án thess ad nota spariféd. Ég er loksins komin med hjól og get thví hjólad um allar tryssur eins og sannur hollendingur. Fyrstu helgina mína kom Riki í heimsókn, félagi minn frá thví í Madrid. Hann var hér í tvo daga og vid spekkudum naeturlífid í sameiningu sem olli audvitad óstoppandi threytu alla naestu viku. En fyrir utan thad thá hef ég verid róleg á kantinum, er mest bara ad hanga og spjalla vid herbergisfélaga mína, spila med theim wii og kíki af og til í heimsókn til vina minna sem ég var hjá í rúma viku ádur en ég flutti í íbúdina mína.
Satt ad segja hef ég lengi hlakkad til ad búa ein og thurfa ad spjara mig alveg frá A - O. En thad er vodalega lítil breyting finnst mér, ef til vill vegna thess ad ég hef lengi verid ad ferdast og audvitad thurft ad eiga vid allskonar skít á eigin spýtur. Thad eina sem ég er frekar mikid léleg í og kemur kannski engum á óvart er ad elda. Ég hef eldad einu sinni á thessum thremur vikum sem ég hef núna búid í placinu. Keypti sídast í matinn fyrir 2 vikum. Svo ef einhver er med mega nice, einfalda og skemmtilega mataruppskrift sem vill deila med mér thá endilega látid vada! Nú vantar mig eldamennsku módur minnar...

Svo thannig er nú thad, engar aesifréttir frá mér um thessar mundir. Komin i rútínu líf aftur í smá stund og hef nú gódan tíma til ad plana Sudur-Ameríku aevintýrid mitt sem ég stefni á eftir nokkra mánudi.

Alles goed? Ja, en met jou?
Ja is goed.

Mér finnst gaman ad laera hollensku.

AMSTERDAM

2008-08-04T03:05:00.000-07:00

Elsku litlu snjohusabuarnir minir! Tha er loksins eitthvad verdugt ad fretta af uturbilada ferdalangnum ykkar. Thannig er mal med vexti ad eg er stodd i Amsterdam og ver her an efa i einhvern tima. Svo, eg flaug ut i ovissuna fra Finnlandi 13 juli, lenti a Standsted i London rett eftir midnaetti og vissi ekki hvert eg aetti ad snua mer i neinum efnum. Svo, an nokkurs samastads i thessari hrikalegu storborg akvad eg ad leggja mig a flugvallargolfinu. Gat dottad thar i sma tima thar til oryggisvordur hnippti i mig og sagdi mer ad hypja mig. Svo eg gerdi eins og mer var sagt, valsadi um vollinn thangad til ad klukkan var ordin nogu margt til ad thad meikadi sense ad fara inn i baeinn og erinda orlitid. Svo eg for beinustu leid a turista info og bad thau ad redda mer odyrustu gistingu sem vaeri moguleg (20 pund) vegna thess ad eg vissi ad thad vaeri mest allt uppbokad og hvergi neitt ad finna a eigin spytur. Eftir thad hringdi eg nokkur simtol, sendi e-maila vardandi atvinnu og sodadi buckingham palace. Eftir langan dag for eg a rutustodina og sotti bakpokan minn til ad fara a hostelid. En thrjoskan i mer neitadi ad borga heil 4 pund i metro svo eg labbadi taepa tvo tima med rum 15 kilo a bakinu og audvitad steinrotadist rett eftir 9 um kvoldid thegar eg kom inn i herbergid mitt. Daginn eftir tjekkadi eg mig ut og labbadi somu leid til baka en tho mun orkumeiri eftir dyrindis godan svefn. Svo hitti eg Grou elsku gamlan vinnufelaga ur Eymundsson sem er nyflutt til London. Vid spjolludum heilmikid og attum goda stund thar til hun, greyid, thurfti ad drifa sig heim skyndilega vegna magakveisu. Tha helt eg frekara stussi afram og reyndi hvad eg gat ad finna einhverskonar vinnu an mikils arangurs. Tha tok eg naeturrutu til Brussel, ja aftur, thvi eg vildi ekki eyda odrum klukkutima i thessari randyru borg. Thegar eg kom svo til Belgiu naesta morgun tok hann Edward couchsurfer a moti mer og eg gisti hja honum i pinku litlu studenta herbergi . Eg leitadi ad vinna thar alveg eins og mofo en arangurs thar sem atvinnuleysid er vist frekar mikid i serstakleg fronskumaelandi Belgiu. En eg atti godar stundir med Edwardi felaga minum a medan hann var tharn, fyrstu 2 naeturnar, vid forum i utibio, drukkum bjor a Celtica, saellra minninga thar sem dyravordurinn man enntha eftir mer fra thvi eg var thar i mae, og keyrdum lika um borgina a motorhjolinu hans. Edall. Svo thurfti hann ad fara i heima baeinn sinn i akvednum erindagjordum en baud mer ad vera i nokkrar naetur i vidbot ein i herberginu hans ef eg vildi. Eg audvitad tok thvi thar sem eg vildi sja eitthvad gerast med atvinnutilbod. En eftir tvaer auka naetur og mikid af neikvaedu feedbacki, akvad eg bara and staulast eitthvert afram. A thessum tima var eg lika semi ad bida eftir ad Misato fyndi e-h vinberjatynslu vinnu fyrir okkur i Frakklandi thar sem hun var sjalf i leit ad atvinnu. Ekki gat eg farid til Duddu fraenku eda neins sem eg thekkti i evropu bara til ad tjilla og hugsa malid, svo eg helt mig vid the road og couchsurf. Fra Brussel tok eg lest til Amsterdam, ad minnsta kosti var eg ekki ad fara a somu slodirnar aftur. Thegar eg lenti thar, heima hja Maarten, sagdi eg honum og vinkonu hans plnon min og vaentingar og thau hvottu mig eindregid til ad finna eitthvad her i Amsterdam thar sem allt vaeri morandi i atvinnu ad fa og hollenskan ekki mikid issue vegna thess hvad allir her tala ensku og audvitad allt morandi i turistum. Naesta dag labbadi eg um og ein af fyrstu stodnum sem eg leitadi til budu mer vinnu en fyrst thyrfti eg ad redda mer hinu svokallada sofi-number. Audvitad tok thad sma stun og eg thurfti ad panta tima, redda nokkrum pappirum o.th.h. Naesta kvold var Maarten aftur med vini i mat en thad voru stjarnfraedilega vinalegu homma vinir hans Wijbrand og Mikolaj. Their audvitad budu mer ad gista hja ser einhverjar naetur ef mig vantadi stad a medan eg beid eftir minu eigin herbergi. Sem er ju annad og meira issue. Ad finna vinnu i Amsterdam er varla heil kokusneid, en ad vinna herbergi, ibud bara e-h sama stad er mun meira mal. Skortur a husnaedi, fyrir nemendur, utlendinga og jafnvel hollenskt folk er algjort helviti her i Amsterdam. Eg tala nu ekki um ad finna eitthvad decent. Svo eg hellti mer a kaf i e-maila og simtol an mikils arangurs. Svo eg sa fyrir mer ogn meira af couchsurfi i borginni i einhver tima adur en eg fyndi mer stad. (Og by the way, tha tyndi eg simanum minum i Brussel, svo eg er buin ad vera simalaus i nokkrar vikur nuna.) Thegar eg for fra Maarten la leid min til Vincent sem an thess ad eg hafdi gert mer grein fyrir bjo i Haarlem sem er baer rett fyrir utan Amsterdam. En eg var thar i 2 naetur lika, i grunnskola thar sem hann og 10 adrir folkar leigja skolastofur. Afar serkennilegt en snidugt samt sem adur. Hann var hress og eg gat meira ad segja farid a strondina og skadbrendist eins og kjuklingur. Eftir thad for eg til Stefans, lika felagi Maartens sem mer til mikillar lukku dyrkar Island og vildi omur hosta mig. Tharna var eg enn i akvednu bidastandi, thvi eg gat ekki byrjad ad vinna strax og var enn ad bida eftir svorum fra leigurum. En eg fekk loks tvaer dagsetningar til ad skoda herbergi og vard thvi vonbetri. Thad var mjog nice ad vera hja Stefan, hann baud mer ad vera lengur en eg aetladi mer thvi eins og med ibudir tha er lika mjoog erfitt ad finna sofa i Amsterdam. Svo eg hringid i Wijbrand & Miko og gisti hja theim fyrst tvaer naetur, svo fleiri og fleiri og fleiri thar til nuna er eg buin ad gista her 8 naetur og verd her thar til a morgun. Thegar eg flyt inn i nyju ibudina mina. Eg fekk sofi numerid mitt og gat byrjad ad vinna strax daginn eftir. Hef unnid nuna alla vikuna sem gengilbeina a argentinskum veitingastad og likar vel. Eg skodadi herbergin seinasta fimmtudag og fyrra herbergid var algjort hell. Skitugt, oadladandi og storfurdulegar husreglur sem eg vil ekki saettta mig vid. En seinna herbergid var i ibud thar sem 3 adrir leigja, einn gaur og ein gella fra USA og ein fra Kina. Mjog easy going lid og mun meira adladandi ibud. Thau sogdi mer ad thad vaeru margir ahugsamir um herbergid svo eg thurfti ad bida thar til naesta dag til ad sja hvort eg yrdi fyrir valinu edur ei, sem eg audvitad var! Svona litur lif mitt ut i bili. Vinn og by i Hollandi og likar vel. Komin med nyjan sima en vantar bara hjol og tha fitta eg alveg i myndina.

Astarkvedjur fra Amsterdam!

Tímamót

2008-07-13T13:00:00.000-07:00

Crossroads. Ég er stödd i landi jólasveinsins og flyg til London á morgun med enga hugmynd um hvad eg geri svo. Frá Drebesen í Ungverjalandi fór ég til Budapest og gisti thar eina nótt á hosteli. Hefdi viljad meiri tíma til ad skoda thessa merkilegu borg en tímathröng til ad komast til Finnlands kom í veg fyrir thad. Ég nádi thó ad skoda hana ansi vel og er pott thett til í ad koma aftur. Á hostelinu kynntist ég tveimur brasilískum systrum á Evrópuferdalagi. Vid skodudum kastalan saman og eldudum pasta um kvöldid. Stjarnfraedilega vinalegar gellur og vid áttum notaregt kvöld med nokkrum amerískum kaudum. Daginn eftir lá leid mín til Bratislava, Slóvakíu. Thar sörfadi ég hjá 18 ára furdulegri gellu og mömmu hennar og systur. Hún var nykomin frá London thar sem hún eyddi heilu ári ad vinna á hóteli, bjó í lítilli kitru og hafdi varla efni á mat né sígarettum. Merkilegt ad vera 17 ára og ákveda ad fara í
thennan pakka. Útlitslega er hún mjög barnaleg en thad er fullt á milli eyrnanna hennar. Hún virkar mjög lifud, lífsreynd og virkar jafnvel bitur og neikvaed eins og manneskja sem veit hvad lífid er mikid ströggl. Einnig hitti ég adra slóvakíska stelpu sem er jafnvel yngri, laerir íslensku og veit hvad hún syngur. Frá Bratislava tók ég naeturlest til Krakáw, en thökk sé vel skipulagda og augljósa lestarkeri Póllands, endadi ég í Varsjá. Thegar ég reyndi ad útskyra fyrir lestar-contrólernum ad ég aetladi til Krakáw og ég vaeri í ruglinu, swingadi thessi vinalega pólska gella inn í umraeduna og bjargadi málunum. Thegar vid komum úr lestinni fór hún med mig út um allar tryssur á lestarstödinni til ad finna annann mida til Krakáw fyrir sem minnstan aur. Thar sem lestarlidid í Póllandi eru meistarar ad skilja núll ensku, var Ula algjör bjargvaettur. Svo ekki nóg med ad redda mér nyjum mida, tók hún mig ekki
nidur í gamla baeinn í Varsjá og fraeddi mig um heima borgina sína thangad til hún thurfti ad maeta í vinnuvidtal. Svo audvitad gaf hún mér símanúmerid sitt og hvatti mig til ad hringja í sig thegar ég kaemi aftur thangad eftir Krakáw. Svo loksins komst ég til Krakáw thar sem Marta og Mateuz tóku á móti mér, ungt par sem hóstudu mig tvaer naetur. Vid fórum heim til Mörtu, átum braud og drukkum jardaberjasmoothie. Eftir smá tjill og sturtu skottudumst vid nidur í bae og hittum vini theirra á cozy Latino bar og drukkum thar einn bjór ádur en vid tókum smá hring í baenum ad naeturlagi og thau fraeddu mig um hitt og thetta. Svo fórum vid heim í háttinn. Naesta dag túristadist ég út um allar tryssur og hitti thau svo heima hjá Mateuz um eftirmiddaginn. Krakáw er sannarleg ein fallegasta borg sem ég hef séd. Svo ég minnist nú ekki á pólska fólkid sem er algjört gull. Thegar ég fór aftur á lestarstödina til
ad tryggja mér mida til Varsjár, skildi sölukonan audvitad ekki stakt ord sem ég sagdi, thá swoopadi annar pólskur bjargvaettur inn í myndina og endadi á ad labba med mig út um alla stödina í leit ad mida og tímatöflu. Ég er alveg gáttud á thví ad fólk skuli taka sér svona tíma til ad bjarga ferdalang í neyd. Thad er nefninlega svo audvelt ad snú sér í adra átt. Svo á laugardagskvöldinu hengum vid hjá Mateuz med furdulega hljódláta vini theirra sem reykti bara pípuna sína. Parid gerdi endalaust grín ad honum en hann svaradi nánast aldrei. Ég hló endalaust thetta kvöld ad steikta húmornum theirra og Robotchicken. Morguninn eftir fór ég eldsnemma af stad til Varsjá, ég spekkadi baeinn frekar og bjalladi í Ulu sem var á leidinni heim frá einskonar risaedlugardi med pabba sínum og systursyni. Svo ég hitti hana seinna um daginn og hún baud mér í pönnukökur og ég hitti fjölskylduna hennar. Ég var
einstaklega velkomin á thetta heimili, thau eru öll eins og Ula, vinaleg og opin. Litli Lukas, systursonurinn, var mjög hrifin af mér vegna thess ad ég var med risaedlu á bolnum mínum. Hann spjalladi hellings vid mig og ég reyndi hvad ég gat ad skilja hann án mikils árangurs. Eftir heimsóknina fórum vid Ula á local bar ad hitta vini hennar og fylgjast med byrjuninni á lokaleik Eurocup. Thau budu mér bjór eins og sannir vinalegir pólverjar thar sem ég var auralaus og hafdi gleymt kortinu mínu í ferdatöskunni sem var laest inni í locker á lestarstödinni. Eftir dágóda stund kvöddum vid vinina og heimsóttum adra vini hennar Ulu sem líka voru ad fylgjast med leiknum. Rétt fyrir leiklok thurfti ég svo ad kvedja lidid og skondra í naeturrútuna mína til Vilnius, Litháen. Ula fylgdi mér áleidis og svo thegar ég loksins kom á stödina aetladi ég ad ná í töskuna úr skápnum thegar fjandans skápurinn bidur mig um auka eyri. En ég gjörsamlega allslaus gjörsamlega panicka og thyt ad naesta lögreglu manni, nett kennd, alveg í öngum mínum bid ég hann ad redda mér svo ég missi ekki af rútunni. Hann gerir thad, fremur kaldur í bragdi og ég rétt nae rútunni upp á nokkrar mínútur. Steinsef fyrri part naeturinnar ádur en bandsett sólin tekur ad rísa rétt um hálf fjögur leytid. Kl 8 um morguninn er ég komin til Vilnius og skondra úr rútunni og hef mig til ad spekka baeinn. Eftir smá tíma fatta ég ad ég gleymdi bévítans vegabréfinu í rútunni, svo thegar ég fer ad henni er hún lokud og enginn thar. Ég bíd og vala um, spyr upplysingagelluna sem var engan vegin hjálpleg og ég veit ekki hvad í ósköpunum ég a ad gera. Thegar ég kem ad rútunni aftur maeti ég akkúrat bílstjóranum sem er ad fara ad keyra burt og rétt nae í rassgatid á vegabréfinu. Munadi engu ad ég hefdi sent thad aftur til Póllands, eitt á báti. En eftir ad ég róast tölti ég um baeinn og skoda mig um. Thetta er krúttlegur baer en alls ekki stór. Um kvöldid fór ég til theirra Vladas og Ingu, hjón á thrítugsaldri med tvaer daetur. Hjá theim var líka annar sörfer, thyskasti thjódverji sem ég hef hitt. Einstaklega skipulagdur og praktískur. Thar átti ég notarlegt kvöld og fór snemma í koju. Daginn eftir skutladi Inga mér nidrí bae og ég tók rútu til Riga, Lettlandi. Thegar ég kom thangad tók hún Vita á móti mér. Í sinni stórkostlega tómu íbúd. Konan er arkitekt sem hefur hreidrad um sig í albiludustu íbúd sem ég hef komid í. Thegar gengid er inn labbar madur inn örmjóan endalaust langan gang. Fyrst herbergid til haegri er eldhúsid thar sem er enginn matur. Einungis nokkrar kartöflur og haframjöl. Svo kemur klósettid og thar á eftir annad herberi med einni hillu og svefnsófa. Í endan á ganginum kemur svo stórt herbergi sem er svefnherbergid hennar og thar út á midju gólfier eitt rúm. Ekkert annad. Naegjusemin aveg í hámarki á thessu heimili. Svo audvitad er hún graenmetisaeta sem drekkur ekki og fílar reykelsi, jóga og er ekki med sjonvarp né tölvu. Thvílíkur karakter. Ég endadi á ad vera hjá henni 3 naetur thar sem mér tókst illa ad finna sófa-hóst í Tallinn. Hún tók mig med sér í smá rúnt út á land med mági sínum ad landi e-h stadar út í buska sem hún hefur keypt sér til ad byggja framtídar húsid sitt. Eftir merkilega veru hjá Vitu fór ég til Tallin og gisti thar hjá Lenu, afar indaelli, eistneskri gellu. Svo komst ég loksins yfir sundid og endadi í Helsinki thar sem litla rassgatid hún Sigrún tók á móti mér med afmaeliskvedju. Thad var of notarlegt ad hanga med bestu vinkonunni á afmaelisdaginn thó svo vid gerdum lítid annad en ad dröslast med litlu vesenis íslendingana sem voru med henni á námskeidi í Finnalandi vikurnar ádur. Í afmaelis kvöldmat bordadi ég Falafel og gaeti ekki verid sáttari med thad. Nú er ég ordin svo gömul ad ég tharf ekki lengur neitt hringl út af thessum degi frekar en ödrum. Bara gott fólk í kringum mig og ég er sátt. Á sunnudeginum fórum vid á nylistasafnid, tjilludum og spjölludum, átum gódan mat og fórum í sauna. Á mánudeginum thegar gríslingarnir voru farin aftur til Íslands hittum vid Essi, finnska vinkonu frá Kanada og eyddum deginum med henni í rólegheitum. Svo var thad mestmegnis hángs og rólegheit án allra áhyggja thar til Sigrún flaug svo heim til Íslands og ég tók lest til Mikkeli thar sem Essi byr núna. Thar var ég tvaer naetur og naut thess sannarlega ad vera mes Essi. Svo núna á föstudaginn tók ég rútu til Jyväskalä, og hitti Reettu, önnur finnsk vinkona frá Kanada. Fyrsta kvöldid var mega tjill, leigdum tvaer myndir og átum bland í poka. Finnar eru heimsmeistarar í bland-í-poka úrvali. Í gaer fór Reetta ad vinna og ég gerdi mest lítid, edna lítid ad sjá í thessum litla bae. En um kvöldid var grill teiti hjá vinum theirra Reettu og kaerasta hennar og vid skrölludum langt fram á nótt. Í dag erum vid búin ad mygla mestmegnis en kíktum thó adeins út í göngutúr út á höfn og keyptum ís. Á morgun flyg ég svo til London án frekara frahalds. Ég veit jafn vel og thid hvar ég verd núna á thridjudaginn. Surprise!!

Austur Evrópa

2008-06-23T01:57:00.000-07:00

Loksins er ég komin á nýjar slóðir. Það er búið að vera fjör í vestur evrópu en hún er samt svo venjuleg. Frá Austurríki fór ég til Feneyja á Ítalíu og var þar í 2 daga. Ég gisti á hosteli og naut þess að vera ein með sjálfri mér. Feneyjar eru yndislega, furðulega, falleg borg. Hún meikar ekkert sense. Engir bílar, bara bátar og örmjóar göngugötur. Eftir Ítalíu fór ég til Króatíu. Eina lestin sem fór þangað var til Zagreb, höfuðborgarinnar og það að næturlagi. Svo eftir lítin lestarsvefn kom ég til borgarinnar kl 4:30. Bögglaðist með bakpokann minn fram og til baka af lestarstöðinni til rútustöðvarinnar og aftur til baka. Fékk rútumiða um kvöldið til Dubrovnik, syðst á strandarlengju Króatíu. þá var klukkan rétt um 6 leytið og ég valsaði um og skoðaði borgina sem enn þá svaf. Ég notaði svo allan daginn til að grandskoða þessa ágætu borg. Hún er falleg og snyrtilega en þó ekki með þeim stórkostlegri sem ég hef séð. Um kvöldið ákvað ég, þó enn væri langt í rútuna, að fara upp á rútustöðina og bíða. Þá fattaði ég að miðinn minn væri horfinn. Ég hafði misst hann einhvers staðar yfir daginn of þurfti að kaupa nýjan. Jeij. Svo loksins, loksins kl 11 um kvöldið lá leið mín til Dubrovnik. 10 tímum síðar eftir aðra svefnlitla nótt var ég komin á áfangastaðinn. Sólin tók á móti mér og 30 stiga hiti. Ég var kát. Kát þangað til að ég fann ekki hostelið mitt og enginn svaraði símanum. Eftir frekara ströggl um bæinn í leit að öðrum svefnstað gat ég loksins látið frá mér farangurinn og fór að skoða stórmerkilega bæinn sem Dubrovnik er. Gamli bærinn er enn í svipuðu standi og fyrir öllum þessum árum þegar það var virki allsstaðar í kring og enginn mátti koma inn. Að labba ofan á veggjunum var líka merkilegt því það er enn þá fólk sem býr þarna. Mörg hundruð túristar með myndavélarnar að vopni og svífast einskis. En locallinn virðist ekki láta þetta trufla sig mikið, hengja nærbuxur og sokka út á snúru og horfa á mannlífið ber að ofan. Þetta kvöld sofnaði ég sennilega rétt um 8 leytið. Algjörlega búin á því. En daginn eftir skoðaði ég Lokrum eyjuna, friðuð eyja með virkjum og nektarströnd. Dubrovnik er algjört æði. Sé bókað ekki eftir að hafa farið þangað. En eftir hana var Sarajevo. Bosnia & Hercegovina. Þar couchsurfaði ég hjá Emre, vinalegum gaur frá Istanbúl en hefur búið í Sarajevo í tæpt ár. Hann gaf sér góðan tíma til að sýna mér bæinn og ég smakkaði allan local matinn, thað er Búrek, cévapi, turkish kaffi og fleira. Reyndar ekki mikið meira því fólk étur nánast bara þetta á hverjum degi. Ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að útskýra þetta öðruvísi en bragðgott, orkusprengju sullumbull. Ég hitti fyllt af vinum hans og félögum. Þar á meðal lögreglumann frá Tyrklandi sem hefur búið víðsvegar í evrópu og er algjör sögu brunnur. Ég lærði helling frá honum um sögu Sarajevo og um Balkan löndin. Svo keypti ég mér rútumiða til Belgrade, Serbíu fyrir fimmtudaginn kl 6 um morguninn og allt í góðu. Þangað til ég svaf yfir mig og missti af rútunni. Ég var þannig þvinguð til að eyða öðrum degi í þessari æðislegu borg. Svo á föstudeginum komst ég loksins til Serbíu þar sem planið var að couchsurfa líka. Ég kom til Belgrade kl 1 um hádegi, henti dótinu í geymslu og spekkaði borgina með Jenny, þessari últra kammó kanadísku gellu, sem ég hitti í rútunni. Ég var að bíða eftir að hostin mín, ungt par, kæmu heim úr vinnunni og Jenny var að bíða eftir lest til Sofia, Búlgaríu til að sjá uppáhalds DJ-inn sinn. Þegar ég komst loksins í heimahúsið tóku þau Ana og Miljan vel á móti mér og voru æði. Við sátum inni í stofunni þeirra og horfðum á Króatía-Tyrkland, drukkum bjór og "Rakía" og spjölluðum um allt milli himins og jarðar, þó aðalega um sögu the balkans. Félagi þeirra Andre frá Frakklandi var meðal okkar líka og þetta var awesome chill. Seint seint og síðar meir þegar Ana var komin upp í rúm, Miljan á leiðinni þangað og allir saddir eftir svívirðilega stóru serbísku börgerana ákváðum við Andre að kíkja út á lífið. Þegar þangað var komið var lítið fjör eftir í borginni og allt að deyja og loka. Eftir mikið vals og skröllt, týnda síma og spjall, ákváðum við að láta gott heita. Klukkan var þá orðin 7 og sólin farin að skína. Ég svaf til hádegis og fór þá með Ana og Miljan á báta restaurant, fengum okkur hressingu og héngum í anda "Hallara", ekkert stress. Svo fór Ana að vinna en Miljan sýndi mér helstu merkisstaði borgarinnar og var hinn fullkomni hóst. Fólkið hérna á þessum slóðum , sem ég hef kynnst so far, eru gull. Ég er fallin í ást af austur evrópu. En eftir að Miljan skutlaði mér á lestarstöðina rétt fyrir 10 um kvöldið, kvöddumst við og ég tók næturlest til Budapest. Þaðan svo aðra lest til Debrecen að heimsækja Fanney Rut sem er á sínu öðru ári í læknisfræðinni. Í gær sýndi hún mér nánasta umhverfið og við spjölluðum um lífð og tilveruna, svo eftir að ég lagði mig, eða réttara sagt steindrapts í 4 klukkutíma eldaði hún dýrindist kjúklingarétt og við snæddum saman í rólegheitum. Núna ætla ég að skoða borgina meira á meðan hún er að læra fyrir lokapróf og á morgun ætla ég aftur til Budapest og halda þaðan áfram ferðalaginu upp til jólasveinalandsins þar sem Sigrún mun bíða mín :)

Frá Koben til Thyskalands og thadan til Prague svo til Austurríkis

2008-06-11T00:58:00.001-07:00

Long time no blog. Ég hef nú farid vídar en oft ádur á seinustu vikum. Eftir gledi vikuna i Koben med múttu og pútta joinadi Birkir Fjalar flakkid í smá tíma. Vid stoldrudum vid í Koben yfir helgina hja bródir hans sem byr thar. Thad var ekki mikill aesingur á theim dogum, bara hang og notarlegheit. Svo skyndilega ákvadum vid ad ná i rassgatid á Strike Anywhere sem voru ad spila seinustu tónleikana sína a túrnum í Flensburg, Thyskalandi. Loksins, loksins fékk ég ad sjá draumabandid. Tónleikarnir voru fámennir í lítilli kitru en samt sem ádur undursamlegir. Ég var svo sannarlega glod í hjartanu mínu eftir thad kvold. Naesta dag lá leid okkar til Hamburg og gistrum thar i 2 naetur. Algjorlega snilldar borg. Vid lentum á hosteli í svalasta hluta borgarinnar, mikid af ungu fólki alltaf ad chilla á local borum og kaffihúsum. Thad var alltaf eithvad ad sjá bara med ad skrolta um baeinn og anda ad sér menningu og persónuleika hans.

Eftir thad gusum vid til Dresden, austur Thyskalandi og heimsóttum gomlu host-fjolskyldu hans frá árum ádur thegar Birkir var skiptinemi. Without a doubt jafntefli milli theirrar fjolskyldu og fjolskyldu Ásdísar í mest awesome host-fjolskylda úrslitakeppninni. Vid voru thar í rólegheitum í nokkra daga, hittum vini hans og hofdum thad fínt. Svo ákaflega spontant ákvádum vid ad rúnta til Prague ad sjá félaga hans spila á einnig afar fámennum hardcore tónleikum í úthverfi Prague. Vinur hans Birkis reddadi bifreid og svo croshudum vid eina nótt hjá félaga félaga Birkis. Daginn eftir fóru their svo heim en ég vard eftir, fékk ad gista í thessari annars tónu íbúd og spekkadi Prague í tvo daga ein á báti. Eftir thad fór ég til Vienna og var thar í 3 daga. Couch surfadi hjá tveimur últra nice gellum. Ég var ekki fyrr komin inn um dyrnar er thaer voru tilbúnar med dyrindis vegan¡-máltíd. Thaer gáfu sér gódan tíma til ad rádleggja mér um hitt og thetta vardandi borgina. Somuleidis ég, um Ísland, thar sem thaer eru á leidinni thangad í lok júni. Thessar stelpur gerdu sannarlega fyrstu couchsurfing reynsluna mína priceless. En eftir Vienna fór ég til Linz, thar sem Ruth, hostin mín í Vienna, reddadi mér frírri gistingu einnig hjá couchsurfing vinum hennar. Ég var thar í einn dag, skodadi baeinn og átti spaugilega kvoldstund med thessum hressu sófavofrurum. Vid bordudum geggjada vegan-máltíd, drukkum bjór og spiludum "Konur og Karlar". Naesta dag vaknadi ég svo snemma og tók lest til Innsbruck, thar sem Carlos, gamall félagi frá Barcelona, byr núna. Thad er búid ad vera mjog cozy ad chilla med honum, fara í gongur í fjollunum sem eru nánast í bakgardinum, djamma og drekka ískaffi. Innsbruck finnst mér vera óendanlega fallegur baer, sérstaklega vegna thess ad fjollin eru umkringd baeinn sem gefur honum ákvedinn sjarma. En núna er ég á leidinni til Venice. Tek lest eftir smá stund og thadan liggur svo leid mín upp austur evrópu.

Komin i ruglid aftur

2008-05-23T03:18:00.000-07:00

Ja thad er sko rett. Komin ur luxus lifinu i Bretlandi aftur i sodaskapinn a flakkinu. Fyrir heilum 2 vikum sidan yfirgaf eg heilsteypta rutinu lifid med ollum lifsgaedunum og flaug til Brussel til ad hitta astkaeru litlu sis. Vid aetludum okkur ad fara a stræorkostlega spennandi musik festival yfir hlgina en svo kom a daginn ad asdis vissi ekki rass i sinn litla haus og var ekki einu sinni buin ad komast ad thvi hvar hatidin var haldin, vegna internets leysi. Svo vid akvadum ad gera okkur bara gladan dag i Brussel og njota endurfundanna. Vid tokum tha audvitad heilu nottina a thetta og skemmtum okkur konunglega thangad til vid stauludumst heim i litla thorpid hennar thegar lestarstodin opnadi aftur rett undir morgun. Daginn eftir svafum vid mestmegnis og bordudum musli og avexti og horfdum a biomynd. A sunnudeginum tokum vid svo lest saman til Antwerpen til ad heimsaekja Joke vinkonu sem eg hef ekki sed i 2 ar og hun syndi okkur allan baeinn a hljoli og solin steikti okkur i dodlur. A manudeginum for asdis heim thvi thad var skoli hja henni naesta dag en eg gisti adra nott og for heim kvoldid eftir. Joke fylgdi mer a lestarstodina, vid kvoddumst og tha byrjadi ballid. Eg missti af lestinni og siminn minn do. Eg eyddi oendanlegum tima i ad finna payphone sem by the way finnast ekki i belgiu, og vesenadist i ad hringja i mommu til ad hringja i asdisi til ad hringja i Joke, sem eg nadi ekki i. En eg let asdisi hringja i Joke og segja henni ad hitta mig a akvednum stad. Eftir klukkutima bid akvad eg ad hun hefdi ekki nad i Joke og tok tha lest til Brussel, sem fara reglulega, og taka bara nuit blanche ein a bati thangad til eg gaeti hitt asdisi naesta dag. Eg gerdi thad og kynnstis skemmtilegu folki a skemmtilegum pub og bratt kom morgun og tha lagdi eg mig i einhverjum parki og beid eftir asdisi. Vid hittumst um hadegi asamt vinum hennar og endudum a ad taka adra nuit blanche. Fimmtudagsmorgun eftir ad hafa ekki sofid i 2 solarhringa haugudumst vid heim til asdisar og eg svaf allan daginn. Vid chilludum med host mommu og attum notarlegt kvold saman eftir godan verdskuldadan svefn. Fostudaginn forum vid til brussel tokum adra nuit blanche og eg for beint upp a flugvoll og crashadi a hotel herbergi og beid mommu og pabba i køben. Belgia var sannarlega einn aestasti parturinn af flakkinu hingad til og thetta var ometanlegur timi sem vid attum saman. Host fjolskyldan hennar er mesta snilld sem eg hef sed. Mamma og dottir, mest kammo og libo gellur sem haegt er ad finna.
En eftir aesinginn vikuna adur og ovidradanlegar adstaedur thar sem eg neyddist til ad sofa ekki neitt tha akvad eg ad thad vaeri kannski ekki svo snidugt ad hlaupa marathon naesta dag. Svo pabbi hljop og klaradi med stael. Svo attum vid frabaeran tima saman. Letum rigningu og vesen ekki a okkur hafa en skodudum Christianiu, Bakken, og alla helstu tøurista stadina i Køben. Thess a milli forum vid fram og til baka med farandurinn okkur a Radisson SAS og orgudum ur hlatri (einkahumor) . En thau eru nu farin og stefnan min er a austur evropu sem stendur. Seinustu tvaer vikur hafa verid svo mergjad skemmtilegar og merkilegt ad eg se ad drattast ut i heim til ad kynnast nyju folki svo in the end tha by eg med skemmtilegasta folkinu i heiminum. talandi um ad leyta langt yfir skammt.

Vinstri umferð

2008-04-28T11:59:00.000-07:00

Það kemur mér á óvart hversu helvíti auðvelt það er fyrir mig að aðlagast vinstri umferð. Ég hélt að ég myndi verða mun lengur að ná tökum á henni. Eins og þegar ég kom fyrst til London með mömmu og Ásdísi og tókum leigubíl heim til Eikar frænku, þá svimaði mig og ég vissi varla hvaðan á mig stóð veðrið á þessum vegarhelming. En rauðvínsdrykkjan um borð í flugvélinni hefur sennilega ekki bætt úr skák né ofsahraði leigubílstjórans. En núna finnst mér eins og ég hafi keyrt á þessum vegarhelming alla tíð. Það er svo eðlilegt. Ég hugsa að ég sé bara svo vinstri sinnuð að sama hvað heimurinn reynir að segja mér og kenna þá er rétt að vera vinstra megin. Ég gat þó ef til vill ekki mikið barist á móti því að skrifa með hægri þegar ég var 6 ára. Blýantinum var þröngvað í hægri höndina og ég var of ung til að skilja hvort ég ætti að mótmæla. En þegar ég varð eldri og fór að læra fimleika 9 ára gömul þá lét ég ekki segja mér til, ég notaði vinstri fótinn burt séð frá öllum staðreyndum um að ég ætti að nota hægri.

Svo varið ykkur þegar ég kem aftur í hina skelfilegu umferð á Íslandi. Ég mun ekki nota hægri vegarhelminginn aftur.

Manchester, UK

2008-04-20T08:08:00.000-07:00

Núna er ég búin að vera í Manchester í heila viku. Það var ótrúlega gott að sjá Misato aftur. Hún er sannarlega vinkona for life. Við létum úrkomusama dagana í Annecy ekki á okkur bjáta og löbbuðum í gamla partinum í miðbænum, tókum myndir með regnhlíf yfir okkur þangað til skórnir okkar voru gegnvotir. Þá stukkum við inn á næsta bar og fengum okkur kaffibolla. Merkilegt að í þessum túristalegasta parti bæjarins römbluðum við inn á þennan ekta local bar þar sem allir þekktu alla og stemningin var eins og úr einhverjum comedy þætti. Einnig var okkur boðið í alvöru japanskan hádegismat hjá einni úr skólanum hennar Misato. Þetta var súpa með óendanlega miklu grænmeti og smá kjöti. Það tók heljarinnar tíma að borða þetta en samt var þetta besta næring og orka sem ég hef fengið lengi. Seinasta kvöldið var mjög notarlegt, við fengum okkur rauðvín, ost og baguette, sátum inni í herberginu hennar Misato í dorminu hennar og skiptumst á pönki. Það var eðall. Seinna fórum við á bar með tveimur stelpum úr skólanum hennar, einni frá Singapore, Sherry, og annari frá Seattle, Amy. Við ræddum heimsmálin fram á nótt og áttum góða stund saman. Snemma næsta borgun kvaddi ég Misato í bili og hóf ferðalagið mitt til Manchester, Englandi. Ég er núna alveg komin inn í rútínuna og líkar ágætlega. Allt íeinu hef ég öll þau lífsgæði sem ég hef ekki haft írúman mánuð. Sjónvarp, tölvu, eigið herbergi, bíl og nóg af mat. Ég verð samt að segja að ég hef haft það helvíti gott hingað til án þessara lífsgæða. En ég er samt sátt að vera hér. Ekkert 'rugl' síðan ég kom hingað, það er að segja áfengi og svefn- oghreyfingarleysi. Þau eru með hlaupabretti í bílskúrnum sem ég hef notað grimmt þessa vikuna og einnig er ég búin að finna mér 10 km hring í hverfinu sem ég prufaði í gær. Svo hver veit hvort ég hlaupi ekki bara í Kaupmannarhafnarmaraþoninu eftir allt saman. Ég mun ákveða það fyrir víst eftir allava eina eða tvær vikur. Sjá hvernig formi ég raunverulega er í. En for now er ég í þessu standard lífi. Passa þann yngsta tvisvar í viku allan daginn og svo hjálpa til með allt annað þess á milli. Strákarnir þrír eru hressir og sprækir og það er gaman að fá að vera með þeim þar sem þau búa hér og ekki mikið sem maður fær að sjá af þeim annars. En þangað til næst. Eg er að svo stöddu að horfa á About Schmidt á meðan Ómar litli sefur. Lifið heil elskurnar.

Marseille a Nice a Annecy

2008-04-10T01:48:00.000-07:00

Seinustu dagarnir i Marseille voru edall. Alltaf nytt folk og ny gledi. Seinasta daginn i Marseille skodadi eg gomlu gotuna hennar muttu sem var skondid. Eg labbadi allan daginn og kom til baka threytt og luinn. Tha hitti eg kanadiskan kauda sem eg for med a Irish pub og horfido a fotboltaleik milli Marseille og Lyon. Aesispennandi. Venjulega er eg litid hrifin af fotbolta en eg hugsadi med mer, frakkar eru brjalaedingar svo thad gaeti verid skemmtilegt ad vera med i stemmningunni. Sem thad svo sannarlega var, marseille vann 3/1 og aesingurinn var thvilikur.
Svo naesta dag hof eg ferd mina til Nice og var thar i tvo daga. Thessi borg er med eindaemum storkostleg. Hun er svo falleg ad eg gaeti eytt dogum saman labbandi um og skodad hana. Allt er svo snyrtilegt og byggingarnar eru litskrudugar og magnadar. Fyrsta daginn minn thar thegar eg var nykomin a hostelid og gekk ut til ad skoda svaedid stoppadi franskur barthjonn mig ut a gotu og var ad auglysa einhverskonar myndbandaseriu um salfraedimedferdir. Eg akvad ad skoda malid og settist nidur a thennan fancy piano bar til ad skoda myndbandid. Thar hitti eg bandariska gellu sem var i tveggja vikna ferdalagi um evropu og vid endudum a thvi ad eyda deginum saman og forum a irish pub (again) um kvoldid og kynntumst thar hressum irskum gaurum og einni ameriskri gellu, Fjorid var mikid og seinna meir var folk farid ad dansa uppi a bordum og svo gisti eg a fancy hoteli amerisku gellunnar. Naesta dag valsadi eg um borgina og naut thess ad vera ein a bati sem hefur "thvi midur" ekki verid mikid hingad til. Um kvoldid for eg snemma i koju thad er um 10 leytid og tok svo lestina i gaer til Annecy thar sem vinkona min fra Barcelona, Misato, er i malaskola ad laera fronsku. Eg verd her a morgun og fer svo a laugardeginum til Manchester thar sem Eik fraenka baud mer ad koma og passa strakana sina medan hun fer i tvaer vikur til islands. Ef til vill verd eg adeins lengur en thad thar sem thetta er gott taekifaeri til ad hugsa um budduna. Eg hafdi hvort ed er verid ad reyna ad finna mer einhvers konar vinnu i nokkrar vikur svo eg datt svo sannarlega i lukkupottinn. Thannig mun eg komast i ro i sma tima og eg gaeti ekki verid sattari med thad.
Thad er grenjandi rigning her i austur frakklandi og eg er gegnblaut eftir stuttan gongutur, svo eg aetla ad skella mer i sturtu adur en eg held lengra.

Takk fyrir mig og veridi sael.

Un message de Marseille

2008-04-05T10:30:00.000-07:00

Marseille er dasamleg borg. Falleg, serstaklega vingjarnlegt folk og gott andrumsloft. Eg held eg hafi aldrei spjallad jafn mikid vid starfsfolk hostels adur, thau eru oll svo almennileg og skemmtileg. En audvitad er alltaf einhver galli. Karlmennirnir. Their eru oft og tidum mjog akafir og reyna vid allt sem hreyfist. Einn gaur greip mig i handlegginn og og sagdi "T'es magnifique!". En trikkid er ad horfa afram og ekki veita tha vidlits.
Annan daginn kynntist eg kanadiskri stelpu, Gillian, sem er a 5 vikna flakki a eigin spytur. Vid erum bunar ad hanga mikid saman og sja allt sem mogulega er haegt ad sja i thessari borg. Thad er ekki beinlinis allt morandi i seight-seeing shitti en mjog cozy ad hanga her og labba um hofnina sem er eins og himnariki vid solsetur. En nu er hun farin og eg verd her i tvaer naetur til vidbotar. hedan fer eg til Nice og vonandi Annecy thar sem Misato er i fronskuskola. Eftir thad fer eg mogulega til Italiu ad heimsaekja felaga minn i Rome. En allt er lifandi og flexible thannig ad eg veit ekkert hvort thetta stenst eda hvort planid breytist eitthvad.
A morgun aetla eg ad kikja i gotuna thar sem mutta atti heima thegar hun bjo her a sinum au-pair arum. Eg er annars god. Kat og hress.

Salut mes amis.

Marseille

2008-04-02T12:41:00.000-07:00

Oui, je suis en France pour la moment! Tha er komid ad Frakklandi og bless vid Span. Merkilega mikid drama i Madrid en allt er gott sem endar vel. Eg er kat og get talad fronsku. Hostelid sem eg er a er voda huggulegt, mun skarra en i Barcelona og allt litur pridilega ut nuna. Marseille er rosalega falleg borg, en i dag var svo agalega mikil stormur ad allt rusl ur ruslatunnunum hafdi fokid ut um allar tryssur og thad leit half druslulega ut. En ef madur litur framhja thvi tha er thetta rosalega saet og falleg borg. 'Eg er 'anaegd og segi betur fra vi annad taekifaerir. Salut tout le monde!

Madrid

2008-03-31T03:45:00.000-07:00

Heil og sael godir halsar! Madrid hefur verid kingimognud so far. Eg er hja tveimur vinum japonsku vinkonu minnar sem eru edal kaudar. Thad er buid ad vera mikid um drykkju thar sem their eru badir ad halda upp a afmaelin sin. Mikil gledi og rugl. Eg kom hingad seinasta fimmtudag en held svo flakkinu afram midvikudag og stefni tha a Frakkland, Marseille.
Annars fila eg Madrid mjog vel, er buin ad skoda adeins midbaeinn og einn af almenningsgordunum sem er einn af furdullegugstu gordum sem eg hef sed. Adalstadurinn er bara sandur og folk ad selja svin a gotunni. Agaetis matur samt sem adur og svo forum vid i hangigaeja til ad skoda borgina ur loftinu.
En eg er ordin svong og aetla ad fa mer eitthvad i gogginn. Lifid heil.

ps. onnur svefnsaga, a fostudags nottina crashadi einn af vinum theyrra her a sofanum sem eg atti ad sofa a svo eg tok tvo litla sofastola og setti saman og svaf thar. Eg var alltaf ad detta i gatid og nanast tilfinningalaus i fotunum thegar eg vaknadi thar sem eg thurfti ad sofa i fosturstellingu vegna plassleysis.

Barcelona á enda

2008-03-26T06:37:00.000-07:00

Thá er komid ad seinasta deginum mínum í Barcelona. Thad er búid ad vera aedisgengid ad vera hér. Ég eyddi páskunum mestmegnis med fjolskyldu Ninu. Bordudum geggjadan páska frokost og hofdum thad notarlegt. Á mánudag skruppum vid sídan upp í Montserrat klaustur sem er lengst uppi í fjalli og ég get varla ýmindad mér hvernig menn fóru ad thví ad byggja svona mannvirki í thessari svakalegu haed.
Svefn hefur samt sem ádur ekki verid mín besta hlid undanfarid. Mikid um skemmtanir langt fram á nótt og mikid um ad vakna eldsnemma á morgnanna. Ég svaf til daemis í badkari í fyrranótt sem ég maeli eindregid med ad fólk prufi ekki. Thad er búid ad vera mjog notarlegt á hostelinu og stemmningin er gód. Búin ad kynnast frábaeru fólki og thá sérstaklega stelpu frá Japan ad nafni Misa. Hún er nú farin til Madrid og ég fer thangad líka á morgun. Ég veit ekki alveg hvernig apríl mánudur verdur, var ad vonast til ad finna vinnu af einhverju tagi en thad endar thá kannski bara med almennu flakki.
Ég hef thad gott og er glod í hjartanu. Vona ad fólkarnir mínir á Íslandi geti sagt thad sama.

Skilabod ad handan

2008-03-21T06:25:00.000-07:00

Sael ollsomul! Ég er á yndislega subbulegu netkaffi thar sem klósettin virka ekki en ég tími ekki ad fara eitthvert ad pissa og koma aftur thví ég rambladi á tolvu sem ég tharf ekkert ad borga fyrir adganginn, einhver galdratolva. Sídustu dagar hafa verid algjor edall. Sól skein í heidi í gaer og ég og Nina volsudum um smágotur borgarinnar. Ég hef haft thad samt gott ein á báti ad skoda sofn og vera "Birna var ein í heiminum".
Í gaer fórum vid á local barinn okkar sem vid erum búnar ad finna thar sem thjónarnir eru yfir sig ástfangnir af okkur of fagna okkur eins og drottningum í hvert skipti sem vid komum inn. Fáum fría ábót á drykki og fría tapas rétti. Ekki amalegt thegar madur er a spara. Ég kynntist lík ánaegjulegu fólki frá Mexíkó of Japan og fór med theim á pub ad drekka bjór. Stelpan frá Japan er á leidinni til Madridar naesta midvikudag ádur en hún fer til Frakklands í málaskóla og hvatti mig til ad kíkja med henni thangad. Kannski ég láti verda af thví.
Annars er ég med gistingu hér til 27. mars og aetla ad reyna ad komast í fruit picking einhverskonar í apríl. Thar sem krónan er ordin svona svívirdilega lág thá vil ég ekki vera ad eina neinum peningum á thessari stundu. Ekki snidugt fyrir lítinn flakkara úti í heimi sem tharf ad kaupa evrur.
Í dag er fostudagurinn langi og thad eru ad minnsta kosti 3 helgigongur á ýmsum stodum í borginni sem byrja seinna í dag. Merkilegt ad sjá hvernig sumir halda svona rosalega upp á thessa hátíd. Eina sem ég tengi vid páskana er leti, of mikid súkkuladi-át og nintendo 64.
Ég aetla ad fara ad finna mér klósett ádur en ég pissa í buxurnar.

Adios amigos!

Fyrstu ordin

2008-03-18T06:51:00.000-07:00

Thá er komid ad thví, fyrsta bloggid. Ég er ad svo stoddu inni á internet café í Barcelona borg. Ferdin hingad til hefur verid med eindaemum yndisleg. Ég var hjá ommu systur minni Dúddu í Fuengirola á sudur Spáni. Lífid thar á bae er aedislega rólegt og hún og karlinn hennar, Carlos, vildu allt fyrirmig gera. Thau fóru med mig baedi til Córdoba og Granada thar sem ég sá nokkur af undrum spánskrar menningar. Thess á milli sem ég kynntist thessum fagra sudur hluta Spánar naut ég thess ad hafa allan tíman í heiminum fyrir mig. Ég lá í sólbadi, hljóp nidur alla strandlengjuna endrum og sinnum og las baekur. Ég kynntist fraenku minni sem ég hafdi ádur ekki haft taekifaeri til og komast ad thví hversu aedisleg, aevintýragjorn og spennandi kona hún er. Ég lifdi sannarlega eins og prinsessa hjá theim, umvafin í bómul.
En hefst flakkid fyrir alvoru. Ég er ein og án fjolskyldu og tharf ad bjarga mér sjálf. Ég verd hér í borginni fram út naestu viku ásamt Ninu vinkonu og eftir thad er enn óskrifad blad.